Maan Maksour, een achttienjarige Syrische statushouder die zijn weg vond naar de opvanglocatie in Leeuwarden, deelt een hartverscheurend verhaal van verlies en spijt. Hij vertelt over het pijnlijke gemis van zijn moeder, die hij nooit meer heeft kunnen zien nadat hij zijn geboorteland ontvluchtte.
De jonge Maan werd geconfronteerd met een aangrijpende realiteit toen hij hoorde dat zijn moeder in Syrië was overleden aan kanker. Zijn onuitsprekelijke verdriet wordt versterkt door de gedachte dat hij niet bij haar kon zijn in haar laatste momenten.
Maan bekent dat, als hij had geweten hoe snel zijn moeder zou sterven, hij nooit de moed zou hebben gehad om te vluchten. De wens om nog een laatste moment met haar door te brengen, vervult zijn hart met spijt en verdriet.
De jonge Syrische vluchteling uit Leeuwarden is slechts een van de velen die worstelen met het verlies van geliefden in hun thuisland, terwijl zij ver van huis een nieuw leven proberen op te bouwen. Zijn verhaal benadrukt het emotionele en complexe proces van rouw dat vele vluchtelingen doormaken.